Publikacja w serwisie

Bookmark and Share

14943  odsłona

AKADEMIA ŚWIĘTOKRZYSKA

mgr inż. Józef GAUDYN

nauczyciel wychowania fizycznego

dyrektor Zespołu Szkół Nr 2 w Brodłach 

 

 

  

Konspekt lekcji :

Metoda programowanego uczenia się.

 

 

Konspekt lekcji z wychowania fizycznego z obwodem stacyjnym.

Temat lekcji: Kształtowanie wyczucia prawidłowej postawy w różnych pozycjach, w miejscu ruchu.

Miejsce ćwiczeń: sala gimnastyczna.

Ilość ćwiczących: 8.

Przyrządy i przybory: laski gimnastyczne, piłki lekarskie (1kg), woreczki, ławeczki gimnastyczne, drabinki, kocyki.

Wiek ćwiczących: 9-10 lat

Metoda programowanego - uczenia się

Opis lekcji:

Cele główne: Wzmacnianie mięśni grzbietu i mięśni pośladkowych

Umiejętności – Wydłużanie czynne kręgosłupa w różnych pozycjach.

Wiadomości- Kontrola umiejętności przyjmowania prawidłowej postawy.

    • Zasady obowiązujące po przyjściu ze szkoły do domu – odciążenie kręgosłupa

Cele wychowawcze- Autokorekcja.

Rodzaje zadań

Opis ćwiczenia lub zabawy

 

Czas,

powt.

Uwagi

organizacyjno-

metodyczne

1

2

3

4

Część wstępna – 5’

Czynności porządkowe.

Nastawianie do ćwiczeń.

Zbiórka w szeregu, powitanie, sprawdzanie obecności.

Podanie zadań lekcji.

 

Dzieci przyjmują postawę skorygowaną.

Rozmowa kierowana.

 

Zabawa ożywiająca.

Zabawa “Berek żuraw” – “berek”

stara się dotknąć któregoś z uczestników. Uciekający chronią się przed schwytaniem, przyjmując pozycję “żurawia” tzn. stojąc na jednej nodze, podnoszą drugą, zgiętą nogę, przekładają rękę pod kolanem nogi zgiętej i chwytają się za nos.

Utrzymanie równowagi w staniu na jednej nodze.

Za każdym razem zmiana nogi i ręki.

Część główna – 35’

Ćwiczenie oddechowe.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Elongacja kręgosłupa, rozciąganie mięśni piersiowych.

Wzmacnianie mięśni grzbietu, elongacja kręgosłupa.

 

 

 

Wzmacnianie mięśni oddech., zwiększ ruch. klatki piersiowej.

Elongacja kręgosłupa, wyrabianie nawyku prawidłowej postawy.

1.Pw. – stanie

Ruch – marsz po sali z wyk. wdechu nosem w czasie czterech kroków i przeniesieniem wyprostowanych rąk w górę w skos, wydechu ustami w czasie sześciu kroków i opuszczeniem rąk.

2.Pw. – siad klęczny, laska trzymana w dłoniach, oparta na łopatkach.

Ruch – opad tułowia w przód, wytrzymanie 3 sek., powrót do pozycji wyjściowej.

3.Pw.- pozycja niska Klappa, dłonie oparte na kocyku.

Ruch – maksymalne wysuwanie rąk z kocykiem w przód.

4.Pw. – leżenie przodem, laska trzymana w dłoniach, oparta na łopatkach, czoło oparte na podłodze.

Ruch – przeniesienie laski jak najdalej w przód i uniesienie jak najwyżej w górę (czoło na podłodze), wytrzymanie 3 sek., powrót do pozycji wyjściowej.

5.Pw. – siad skrzyżny, w dłoniach trzymana oburącz laska.

Ruch – wdech nosem z uniesieniem RR z laską w górę, wydech ustami i opuszczenie laski na uda.

6.Pw. – Zabawa “Dziadek i żołnierz”[9] – uczestnicy zabawy biegają po sali. Na sygnał prowadzącego dziadek – dzieci naśladują zgarbionego, zmęczonego staruszka. Na hasło żołnierz – dzieci naśladują dziarskiego, wyprostowanego żołnierza.

6-8x

 

 

 

 

 

 

6x

 

 

 

6-8x

 

 

8x

 

 

 

 

 

 

8-10x

 

 

 

 

Nauka prawidłowej czynności oddychania.

 

 

 

 

Rozdanie lasek i kocyków. Podczas ćwiczenia nie odrywać pośladków od stóp.

Laski leżą z boku.

 

 

Podczas ćw. Czoło oparte na podłożu, a klatka piersiowa przylega do podłogi, pod brzuchem zrolowany kocyk.

 

W czasie ćwiczenia powinna być zachowana pozycja skorygowana.

Czas naśladowania staruszka- krótki, natomiast naśladowania żołnierza odpowiednio dłuższy.

 

Wzmacnianie mięśni grzbietu, mm pośladkowych kulszowo – pośladkowych.

 

Rozciąganie mięśni piersiowych oraz mięśni prostownika grzbietu, odcinka lędźwiowego.

 

 

 

 

Wzmacnianie mięśni grzbietu, ściągających łopatki, mięśni brzucha (prostego i skośnych brzucha).

 

Wzmocnienie mięśni oddechowych.

 

 

 

 

Elongacja kręgosłupa.

Wzmacnianie mm karku, prostownika grzbietu, ściągających łopatki, pośladkowych.

Wzmocnienie mięśni grzbietu, ściągających łopatki, pośladków, brzucha.

 

Wzmacnianie mięśni oddechowych, zwiększanie ruchomości kl. piersiowej.

Wzmacnianie mięśni brzucha, mm grzbietu, ściągających łopatki. Elongacja kręgosłupa.

Ćwiczenia w obwodzie stacyjnym.

Stacja 1

Pw. – leżenie przodem na skrzyni po stawy biodrowe, stopy oparte na podłożu, rękoma chwyt dosiężny za bok skrzyni, czoło skier. do skrzyni.

Ruch – wznos prostych nóg do poziomu, wytrzymać 3-10 sek.

Stacja 2

Pw. – klęk prosty na kocyku przed drabinką, chwyt rękoma za szczebel na wys. pasa.

Ruch – przejście do siadu klęcznego z jednoczesnym odsuwaniem się jak najdalej do tyłu. Wytrzymać 3 sek. w pozycji maksymalnie oddalonej od drabinek. Pogłębić skłon i jeszcze bardziej się odsunąć, wytrzymać, pogłębić jeszcze bardziej, powrót do pozycji wyjściowej.

Stacja 3

Pw. – siad na ławeczce tyłem do drabinek, rękoma szeroki chwyt za szczebel na wysokości głowy(łokcie zgięte pod kątem 90`), piłka lekarska między stopami.

Ruch – podnoszenie NN z piłką do góry i na boki.

Stacja 4

Pw. – leżenie tyłem, NN ugięte, stopy oparte na podłodze, RR w pozycji skrzydełek. Na brzuchu leży woreczek z piaskiem.

Ruch – wdech nosem – woreczek unosi się, wydech ustami – woreczek opada.

Stacja 5

Pw. – leżenie przodem na kocyku na skośnie ustawione ławeczce, chwyt RR za szczebel drabinki, NN wyprostowane.

Ruch – podciąganie się po ławeczce w górę, uginanie RR(łokcie szeroko

rozstawione) i prostowanie

Stacja 6

Pw. – stanie tyłem do drabinek, chwyt rękoma za szczebel na wysokości głowy.

Ruch – napinanie mięśni poprzez przyciskanie(przyklejanie się) do drabinek każdą częścią ciała, wytrzymanie 5 sek., rozluźnienie.

Stacja 7

Pw. – siad skrzyżny

Ruch – wdech nosem z uniesieniem rąk w górę w skos, a następnie wydech ustami ze skrzyżowaniem rąk na klatce piersiowej.

Stacja 8

Pw. – stanie tyłem do drabinek, chwyt rękoma za szczebelek na wysokości głowy(łokcie zgięte pod kątem 90`)

Ruch –unoszenie NN do pozycji krzesełka w zwisie, wytrzymanie jak najdłużej w tej pozycji.

 

 

1,5’

 

 

 

 

 

1,5’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1,5’

 

 

 

 

 

 

1,5’

 

 

 

 

 

 

1,5’

 

 

 

 

 

 

1,5’

 

 

 

 

 

 

 

1,5’

 

 

 

1,5’

Za każdym razem zwiększać czas wykonywanego ćwiczenia.

 

 

Podczas ćwiczenia głowa w przedłużeniu tułowia. Nie odrywać pośladków od stóp.

 

 

 

 

 

 

 

Podczas ćwiczenia ciało(tułów, łokcie i głowa) przywarte do drabinek.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Podczas ćwiczenia czoło skierowane do ławki, klatka piersiowa przylega do ławki. Ćwiczenie wykonać maksymalną ilość razy.

Zwróćcie uwagę na dociskanie łokci do drabinek.

 

 

 

 

 

Zachowanie prawidłowej postawy podczas ćwiczenia.

 

Zwrócenie uwagi na utrzymanie pozycji w zwisie na ugiętych rękach.

Część końcowa – 5’

Utrwalanie nawyku prawidłowej postawy. Wzmacnianie mięśni oddechowych.

Zabawa “Zdmuchnij świeczkę” – uczestnicy zabawy siedzą w siadzie skrzyżnym z rękami ułożonymi w “skrzydełka”; dłonie są zaciśnięte w pięści, a palec wskazujący wyprostowany i skierowany do góry jest “zapaloną świeczką”. Na hasło prowadzącego – “zdmuchnij świeczkę” – dzieci nie skręcając T obracają głowę w lewo i “zdmuchują lewą świeczkę”(dmuchają mocno na palec). Następnie skręcają głowę w prawo i “zdmuchują prawa świeczkę”

Podczas ćwiczeni dzieci kontrolują swoją postawę.

Czynności organizacyjno – porządkowe.

Sprzątanie przyrządów i przyborów. podsumowanie lekcji. Przypomnienie o zachowaniu prawidłowej postawy po zajęciach lekcyjnych.

Rozmowa końcowa. Przypomnienie o zasadzie odciążenia kręgosłupa po przyjściu ze szkoły do domu.

 

Metoda programowanego uczenia się powstała w latach pięćdziesiątych. Ogólne podstawy teoretyczne nauczania programowanego stworzył B. F. Skinner, psycholog amerykański. Po wielokrotnych modyfikacjach metoda ta przyjęła się z różnym powodzeniem w przedmiotach o charakterze teoretycznym . Na gruncie wychowania fizycznego możliwość zastosowania metody programowanego nauczania zaczęto badać na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych. W Polsce badania nad zastosowaniem tej metody w lekcjach wychowania fizycznego przeprowadziła T. Raczkowska – Bekiesińska , pracownik naukowy Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie.

Metoda programowanego uczenia się w wychowaniu fizycznym polega na tym, że uczeń samodzielnie uczy się określonego zadania ruchowego na podstawie przygotowanego przez nauczyciela programu w postaci broszury lub tablic poglądowych z odpowiednimi instrukcjami. Program jest niczym innym , jak precyzyjnie uporządkowanym liniowym ciągiem ćwiczeń metodycznych i czynności , prowadzących najkrótszą drogą do opanowania nowych umiejętności ruchowych. Cel dydaktyczny jaki jest osiągnięty pomocą tej metody, jest więc taki sam jak w metodzie zadaniowej – ścisłej. Zdecydowanie różne są jednak cele wychowawcze w omawianych metodach. W metodzie programowanego uczenia się uczniowi pozostawia się pełną swobodę uczenia się, samokontroli i samooceny, czego nie przewiduje się w procesie nauczania – uczenia się innymi metodami odtwórczymi.

Metoda nauczania programowanego uwzględnia najnowsze zdobycze nauki i realizuje słuszne postulaty :

  • eliminowania sytuacji sprzyjających tworzeniu się błędów i luk w procesie uczenia się,
  • wytwarzania u uczniów postawy aktywnej i zaangażowanej ,
  • indywidualizowania treści i tempa uczenia się stosownie do poziomu i aktualnych możliwości uczniów,
  • dostarczania dodatnich motywów uczenia się przez częstą kontrolę i ocenę oraz nagradzanie pozytywnych reakcji,
  • wytwarzania w procesie nauczania sprzężenia zwrotnego , regulującego dopływ informacji w zależności od stopnia opanowania partii materiału,
  • przedstawienia programu nauczania specjalnie opracowanego i zweryfikowanego na materiale empirycznym, zapewniając tym samym właściwe dostosowanie treści nauczania i sposobu ich przekazywania do poziomu uczniów, dla których program jest przeznaczony.

Materiał nauczania przedstawiony jest w formie konkretnych zadań ruchowych zalecanych do wykonania z określoną liczbą powtórzeń. Większość tych zadań wyposażona jest w przedmioty odgrywające rolę regulatora ruchów ćwiczącego i miernika dobrze lub źle wykonanego zadania ruchowego. Za pomocą tych regulatorów przedmiotowych osoba ćwicząca sama może ocenić swą działalność bezpośrednio po zakończeniu i w zależności od wyniku pokierować dalszymi swoimi krokami w toku uczenia się.

Część zaprogramowanego materiału nadaje się do samodzielnej pracy ucznia {np. w formie zadań domowych}, pod warunkiem jednak ścisłego przestrzegania instrukcji.

Schemat czynności nauczyciela i uczniów w procesie realizacji zadania ściśle określonego metodą programowanego uczenia się jest następujący:

 

I. Czynności przygotowawcze

{jak w metodzie zadaniowo-ścisłej}

 II. Czynniki motywujące

 II. Nastawienie się na optymalne wykonanie zadania

 III. Czynności informujące:

1.Uczeń uzyskuje informacje dotyczące zadania w postaci instrukcji zawartej w broszurce lub tablicach poglądowych.

III. Czynności odbioru i przetwarzania informacji:

1.Napięcie uwagi, przetwarzanie informacji, tworzenie nowej “sieci poznawczej” i na tym tle wyobrażenia zadania do wykonania.

IV. Czynności naprowadzające:

1. Nie występują.

IV. Czynności unikania błędów:

  1. Odkrycie i uświadomienie trudności.
  2. Ustalenie sposobu naprawy niepowodzenia

3. Poprawne wykonanie zadania z kontrolą.

 V. Czynności kontrolne:

1. W stosunku do zadania nie występują, istnieje natomiast ogólny nadzór nad pracą.

V. Samokontrola:

1.Proces uczenia się całkowicie sterowany jest samokontrolą i samooceną.

 VI. Czynności korekcyjne:

1. Nie występują.

VI. Czynności autokorekcyjne:

  1. Według decyzji ucznia.

 VII. Czynności zabezpieczające:

1.Zabezpieczenie miejsca ćwiczeń.

2. Informowanie uczniów o możliwych zagrożeniach podczas realizacji zadania.

VII. Samoochrona:

1.Współdziałanie w zabezpieczaniu

miejsca ćwiczeń.

2.Uświadomienie przestróg, postępowanie zgodnie z zaleceniami nauczyciela.

Literatura:

Kupisiewicz C. “Podstawy dydaktyki ogólnej”

Botwiński R. “W poszukiwaniu nowych form i metod pracy” 1972, nr3

Kalinowski A., Żukowska Z. “Metodyka wych.- fiz. w szkole podstawowej” Warszawa 1975

Trześniowski R. “Zabawy i gry” Warszawa


Publikacja umieszczona w Serwisie Publikacji Nauczycieli ODA, rok szk. 2003/2004

 
 

Serwis ODA - Strona główna > Pełny katalog publikacji  |   Strona autora/ów  |

Zamknij okno

góra

Serwis jest prowadzony przez Wydawnictwo „e media”