Publikacja w serwisie

Bookmark and Share

5498  odsłona

Zdzisława Krakowiak: GIMNASTYKA Z MUZYKĄ JAKO DOSKONAŁY ŚRODEK DO PROWADZENIA ZAJĘĆ Z DZIEĆMI Z DYSFUNKCJAMI PSYCHORUCHOWYMI ...

Zdzisława Krakowiak

nauczyciel wychowania fizycznego

w Szkole Podstawowej

z Oddziałami Integracyjnymi Nr 6

w Oleśnicy 

                                                                                   

 

 

Gimnastyka z muzyką jako doskonała forma prowadzenia zajęć z dziećmi z dysfunkcjami psychoruchowymi w klasach integracyjnych

 

 

 

Od kilku miesięcy prowadzę usprawniające zajęcia ruchowe dla dzieci z dysfunkcjami psychoruchowymi klas integracyjnych. Zajęcia odbywają się raz w tygodniu po lekcjach na sali gimnastycznej i trwają 45 minut. Uczestniczą w nich dzieci w wieku od 8 do 12 lat oraz ich rodzice. Inicjatywa zorganizowania zajęć usprawniających wypłynęła od rodziców dzieci z takimi potrzebami. Ponieważ od dwóch lat pracuję z klasą integracyjną poproszono mnie o poprowadzenie takich zajęć.

Spośród wielu środków jakie może zastosować nauczyciel wychowania fizycznego w pracy z grupą dzieci klas integracyjnych, wybrałam ćwiczenia gimnastyczne z muzyką. Bogactwo pozytywnego oddziaływania muzyki na ćwiczących jest faktem niezaprzeczalnym. Muzyka dobrze dobrana   i zespolona z ruchem korzystnie wpływa na emocje, rozwija wyobraźnię, pobudza do działania i aktywności twórczej.

Do zajęć wykorzystuję kasetę z muzyką Kazimierza Koszykowskiego. Muzyka jest naprzemiennie raz intensywniejsza raz zwalniająca ekspresję ruchową. Ułożenie kolejnych zabaw przebiega wg określonych zasad ćwiczeń gimnastycznych: zasady stopniowania wysiłku, wszechstronności ruchu oraz zmienności ruchu.

Przyjęłam również kilka zasad postępowania podczas prowadzenia zajęć, są to: akceptacja dzieci takimi jakie są, nawiązanie kontaktu z każdym dzieckiem, uczestniczenie w każdym ćwiczeniu, czuwanie nad swobodą dziecka, nie krytykuję, chwalę dziecko za starania, za aktywność, stosowanie zmiany ról  w ćwiczeniu w parach (dziecko w roli dominującej), mam na uwadze zawsze samopoczucie dziecka.

W trakcie ćwiczeń korzystam z różnych przyborów wspomagających ruch. Należą do nich: laski gimnastyczne, bezpieczne patyki, zużyte flamastry, kolorowe szarfy, kółka ringo, skakanki, woreczki gimnastyczne, kubki po jogurtach, piłki różnej wielkości, kije do unihokeja, pachołki, ławeczki, materace gimnastyczne i inne.

 

Stosując tą metodę pracy chciałabym osiągnąć następujące korzyści :

                                                                                                                        

-          ekonomiczne wykorzystanie czasu na kształcenie sprawności ruchowych u dzieci,

-          ograniczenie ilości słownych wyjaśnień – często stosuję pokaz,

-          stworzenie radosnego nastroju zabawy,

-          uruchomienie wszystkich grup mięśniowych,

-          indywidualne dozowanie ruchu w zależności od aktualnych potrzeb dziecka,

-          kształtowanie u dziecka poczucia własnej wartości, niezależności,

-          we wspólnym ćwiczeniu z rodzicami pokonywanie różnych lęków,

-          możliwość nauczenia się ruchów użytecznych poprzez

       naśladowanie,

-          daje możliwość kreowania samego siebie, tworzenia własnych układów ruchowych,

-          uczy poczucia pewności siebie,

-          poprawa koordynacji ruchowej i równowagi,

-          korygowanie wad postawy.

 

Kolejność stosowanych ćwiczeń.

 

Przybory: kółka do ringo po dwie sztuki dla każdego, piłeczki do tenisa

                ziemnego, szarfy różnokolorowe.

 

 Przebieg zajęć :

 

  1. Maszerujemy po sali w dowolnych kierunkach, odnajdujemy kółka do ringo, bierzemy po dwa.
    Zapoznanie się z przyborem, stworzenie pogodnej atmosfery, wyciszeniedzieci, zachęcam dzieci do słuchania muzyki, reagowania całym ciałem na jej rytm.
  2. Uderzamy kółkami o siebie stojąc w lekkim rozkroku, przed sobą, z lewej           strony ciała, z prawej strony, wysoko nad głową, za plecami. Można też chodzić wystukując rytm.
  1. Uderzamy kółkami o podłogę stojąc w lekkim rozkroku przed sobą, za sobą, z prawej i lewej strony prawej stopy, podobnie obok z lewej stopy, obydwoma kółkami jednocześnie lub naprzemiennie itp. Można też chodzić w skłonie w przód i wystukiwać rytm.
  2. Toczymy piłeczki tenisowe po podłodze w różnych kierunkach, także rękami w skłonie do przodu, można zastosować kije do unihokeja.
  3. Przeskakujemy przez kółka ringo lub szarfy ułożone dowolnie na podłodze. Wykonujemy skoki obunóż do przodu, do tyłu, w prawo, w lewo, prawą lub lewą nogą.
  4. Siadamy na podłodze, toczymy piłeczki tenisowe stopami lub dłońmi w różnych kierunkach.
  5. Biegamy po sali, odkładamy piłeczki, bierzemy po jednej szarfie i bawimy się dowolnie tak jak podpowiada muzyka.
  6. Z szarfy robimy lekko związany supeł, rzucamy je i łapiemy prawą lub lewa ręką, obiema, także w parach wzajemnie do siebie.
  7. Tworzymy dowolne układy taneczne z szarfami indywidualnie, w parach, w trójkach, w jednym miejscu lub wykorzystując całą powierzchnie sali zgodnie z rytmem muzyki.
  8. Ustawiamy się w kole, tańczymy według pomysłów nauczyciela lub wybranego dziecka, krokiem walczyka np. do środka koła, na zewnątrz,  w prawo, w lewo, wokół siebie, z rękami na biodrach, w górze itp.
  9. Z szarf tworzymy przybór do malowania, rysowania, malujemy na podłodze, na ścianie, w powietrzu, swoje części ciała, kolegi, drabinki, ławeczki itp.
  10. Maszerujemy po całej sali, kłaniamy się sobie wzajemnie, dziękujemy ciałem, oczami, układem ust, odkładamy szarfy.
  11. W leżeniu na plecach z ugiętymi nogami w kolanach rozluźniamy mięśnie nóg, ramion. Prostujemy nogi w kolanach, ramiona wyprostowane w górze, przetaczamy się na piersi i ponownie na plecy, zamykamy oczy, w ciszy leżymy chwilę. Wstajemy i żegnamy się.

 

 

Obserwując dzieci podczas ćwiczeń stwierdzam, że dzieci doskonale bawią się radząc sobie bardzo dobrze z proponowanymi ćwiczeniami – zabawami. Udział rodziców wspomaga rozwój psychofizyczny dziecka, uczy wzajemnej akceptacji,  poznawania siebie i drugiego człowieka.  Prowadzenie usprawniających ćwiczeń gimnastycznych z muzyką jest dla mnie nowym doświadczeniem w pracy. Często do klas masowych uczęszczają dzieci z zaburzeniami psychoruchowymi, właśnie te zajęcia pozwalają mi na wypracowanie nowych, bardziej skutecznych metod pracy z „takimi” dziećmi. Uczą mnie dużej tolerancji, zrozumienia problemu i cierpliwości tak bardzo potrzebnej podczas wykonywania prawidłowo ćwiczeń przez dzieci. Natomiast dzieci, z którymi prowadzę zajęcia mogą podczas  ćwiczeń przy muzyce wyciszyć się, zrelaksować, usprawnić czynności manualne naśladując poprawnie wykonywane ćwiczenia przez rodziców. 

Z pewnością stosowanie w zajęciach usprawniających ćwiczeń gimnastycznych przy muzyce należy zaliczyć do jednej z najatrakcyjniejszych metod pracy, którą serdecznie polecam. Myślę, że doświadczenia jakie zdobywam podczas pracy z  dziećmi z dysfunkcjami psychoruchowymi doskonale wpłyną na moją dalszą pracę w szkole.

Zachęcam wszystkich nauczycieli do podjęcia się takich działań, bo naprawdę uśmiech, radość i zadowolenie dziecka daje wiele satysfakcji.

 


Publikacja umieszczona w Serwisie Publikacji Nauczycieli ODA, rok szk. 2002/2003

 
 

Serwis ODA - Strona główna > Pełny katalog publikacji  |   Strona autora/ów  |

Zamknij okno

góra

Serwis jest prowadzony przez Wydawnictwo „e media”