Publikacja w serwisie

Bookmark and Share

12378  odsłona

Małgorzata Mrowiec: SZCZĘŚLIWE DZIECI CZYLI UDANE WYCHOWANIE

mgr Małgorzata Mrowiec
Szkoła Podstawowa
w Pietrzykowicach

 

REFERAT

UDANE WYCHOWANIE

 

WPROWADZENIE

Większość rodziców widzi w dzieciach zminiaturyzowanych dorosłych. Mają oni mało zrozumienia dla tego, co dziecięce, dla tego, co stanowi o bycie dziecka, a więc dla tego, co wynika ze specyfiki poziomu jego rozwoju. Jest to źródłem wielu konfliktów, awantur, kłótni.

Rodzice nie rozumieją swojego dziecka, które chce się śmiać, skakać, bawić się, biegać, przytulać, zadawać pytania. Czy my wszyscy nie byliśmy kiedyś dziećmi? Czy każdy z nas nie wie, co sprawiało mu wcześniej ogromną przyjemność? Dlaczego przypominanie sobie o tym jest takie trudne?

Przyczyny określonych problemów wychowawczych nie leżą w nieposłusznych, krnąbrnych dzieciach, lecz w tym, że dziecko jest fałszywie spostrzegane przez dorosłego. Dzieci nie rodzą się niegrzeczne, lecz są na takie wychowane.

CZEGO POTRZEBUJĄ DZIECI?

DZIESIĘĆ PRZYKAZAŃ WYCHOWYWANIA DZIECI.

  1. Okaż twojemu dziecku trwałą, nieustającą miłość i opiekę- jest to tak ważne dla jego umysłowego i duchowego zdrowia, jak pożywienie dla ciała. Nie oznacza to przystawanie na wszystko, dziecko już to małe musi zaakceptować słowo- nie. Jednak dzieci potrzebują zrównoważonych wychowawców,, a więc takich, których zachowanie będzie do przewidzenia.
  2. Bądź hojny w poświęcaniu dziecku swojego czasu i okazywaniu mu twojego zrozumienia- bawienie się z dzieckiem lub czytanie na głos liczy się o wiele więcej niż uporządkowane, funkcjonujące bez zakłóceń gospodarstwo domowe. Dzieci są zaniedbywane, jeżeli pozostawimy je na pastwę telewizora albo komputera, jeżeli nie mamy czasu na wspólne oglądanie książeczki z obrazkami, śmiech, czy też opowiadanie bajek, gdy pytania dzieci traktowanie są jako uciążliwe i głupie, a dziecięce zainteresowania nie są w ogóle przyjmowanie do wiadomości.
  3. Umożliwiaj twojemu dziecku zdobywanie nowych doświadczeń i już od pierwszych dni jego życia „zanurz” je w mówionym języku- wzbogaca to jego duchowy rozwój.
  4. Zachęcaj dziecko do zabawy w każdej formie: w pojedynkę, z innymi dziećmi, do badania świata, eksperymentowania, budowania, kreatywnego tworzenia.
  5. Chwal częściej i głośniej wysiłki niż osiągnięcia. Droga jest równie ważna jak produkt.
  6. Powierzaj dziecku stale rosnącą odpowiedzialność- podobnie jak i inne umiejętności trzeba ją stale trenować.
  7. Pamiętaj o tym, że każde dziecko jest wyjątkowe, jedyne w swoim rodzaju- sposób w jaki tratujesz jedno i który jest dla niego zupełni w porządku, dla drugiego może być niewłaściwy.
  8. Pokazuj swoją dezaprobatę i niezadowolenie w teki sposób, który nie będzie oznaczał dla wieku, osobowości i rozumienia dziecka zbyt wygórowanych wymagań.
  9. Nigdy nie używaj groźby pozbawienia dziecka miłości albo że je komuś oddasz. Możesz odrzucać i nie akceptować jego zachowanie, ale nie pozwól nigdy, by zrodziło się w nim podejrzenie, że możesz odrzucać jego osobę.
  10. Nie oczekuj wdzięczności. Twoje dziecko nie prosiło się, żeby przyjść na świat- to była twoja decyzja.

CZEŚĆ DZIECI, ŻYCZĘ WAM SZCZĘŚLIWYCH RODZICÓW!

Kiedy dwoje ludzi się kocha, gdy matka kocha woje dziecko ponad wszystko, wtedy nie tylko mają, czy posiadają szczęście- oni są naprawdę szczęśliwi.

  1. Szczęśliwi ludzie w stosunkach z innymi opierają się na głębokim zaufaniu.
  2. Szczęśliwi ludzie poświęcają się określonemu zadaniu.
  3. Silnie wierzą w swoje siły.
  4. Są realistycznymi optymistami.

REGUŁY WYCHOWANIA

  • Dziecko, które czuje się niekochane, jest nie tylko nieszczęśliwe, ale również niemożliwe do wychowania.
  • Dziecko, które nauczyło się skoncentrowanej i wytrwałej pracy nad określonymi zadaniami, nigdy nie będzie się nudziło.
  • Wiara we własne siły wykształci się wtedy, gdy dziecko będzie ufało, że jest w stanie czegoś dokonać.
  • Dziecko musi cię nauczyć realistycznego oszacowania swoich możliwości i z optymizmem podchodzić do realizowania tego, co jest dla niego do osiągnięcia.

CELE I ŚRODKI WYCHOWACZE WYMAGAJĄ ODPOWIEDNICH ZAŁOŻEŃ.

Proszę pomyśleć o tym, że dzieci nie rodzą się niegrzeczne, lecz zostają na takie wychowane!.
Podstawą środków wychowawczych powinno być zrozumienie.

ZAŁOŻENIA WYCHOWAWCZE.

  1. Każdy człowiek jest indywidualnością- nie porównuj nigdy dziecka z drugim dzieckiem, lecz zawsze tylko z nim samy.
  2. Dzieci nie są zminiaturyzowanymi dorosłymi. Myślą, czują i działają one zupełnie inaczej niż dorośli.
  3. Każdy człowiek nosi w sobie subiektywny program swojego umysłowego, duchowego i społecznego rozwoju, ale nikt go nie zna.
  4. Człowiek jest dziełem natury, społeczeństwa i swoim własnym.
  5. Wewnętrzny porządek- pojęcie to oznacza tutaj dyscyplinę- osiągnięty może zostać poprzez zewnętrzny porządek.
  6. Żadnego obrażania, żadnych kar- jedynie konsekwencje.

CZEGO JAŚ SIĘ NIE NAUCZYŁ!

Należy akceptować dziecko jako ludzką istotę, która,a odpowiednie do swojego wieku wyobrażenia, zainteresowania, nadzieje i pragnienia, a w wyniku tego inaczej czuje, myśli, pyta, działa i osądza niż dorosły. Dzieci nie są naczyniami, które muszą zostać wypełnione, lecz są ogniem, który chce zostać rozniecony.

DZIECI POTRZEBUJĄ GRANIC, ALE DOROŚLI TEŻ.

Wyznaczajmy sensowne granice:

  1. dla ich własnego bezpieczeństwa.
  2. dla ochrony innych ludzi.
  3. dla ochrony zwierząt i przedmiotów.

REGUŁY – RYTUAŁY - REWIRY.

W wychowywaniu dzieci nie można zrezygnować z sensownych reguł. Są one drogowskazami, które pokazują nam kierunek, w jakim musi się udać każdy, kto stara się o odnalezienie drogi od zewnętrznego do wewnętrznego porządku.
Rytuały rozumiane w szerokim sensie, zaspokajają tęsknotę ludzi za sensem, poczuciem bezpieczeństwa i przynależności.
Tę tęsknotę odczuwają również dzieci. Dlatego też rytuałów nie można zastąpić żadnymi wspaniałymi zabawkami, grami video lub kieszonkowym.
Ten, kto dokłada wszelkich starań, by stworzyć zewnętrzny porządek i komu udaje się to przynajmniej częściowo, ten będzie mógł osiągnąć porządek wewnętrzny.

JAK Z MAŁEGO RAMBUSIA WYRASTA DUŻY RAMBO – O AGRESYWNYM ZACHOWANIU DZIECI I JAK TRZEBA NA NIE REAGOWAĆ.

Dzieci mogą reagować agresywnie, gdy:

  • czują się niesprawiedliwie potraktowane lub uciśnione,
  • wierzą, że nie są w stanie sprostać określonym wymaganiom swoich rodziców,
  • stawia się im zbyt wygórowane wymagania,
  • mówi się im, że są głupie i do niczego się nie nadają,
  • czują się niekochane i są na przykład zazdrosne o rodzeństwo,
  • chcą zwrócić na siebie uwagę wybuchami złości i bezczelności,
  • wierzą, że bicie, gryzienie i drapanie jest czymś normalnym, ponieważ inne dzieci, lub rodzice ich tego nauczyli.
Nikomu nie wolno wmawiać dziecku, że powinno ono oddać cios, bić się albo zawsze bronić.

Nigdy nie może dojść do wewnętrznych lub zewnętrznych obrażeń, powstałych w wyniku słów czy czynów. Każde dziecko musi już od małego nauczyć się, że nie ma prawa wyrządzać krzywdy innym i zadawać im bólu, a także czegoś niszczyć.

NIGDY WIĘCEJ PRZEMOCY!

NIEŻYCIOWE ŻĄDANIE?

Strach przed cielesnymi karami i poniżaniem może prowadzić również na przykład do kłamstw, do oszukiwania rodziców, do podejmowania wszelkich prób zatajenia danego zachowania i uniknięcia kary.

Rodzice, gotowi w każdej chwili do podniesienia ręki na swoje dzieci, nie powinni się dziwić ani uskarżać, gdy kiedyś zwrócą się one przeciwko nim i uderzą. Ich dzieci robią tylko to, czego przez lata doświadczały na sobie.

Najważniejszy aspekt w stosunkach pomiędzy rodzicami i dziećmi można określić jako: dostrzegania–zainteresowanie–zaufanie. Nic nie może tego zastąpić.

Tylko ten, kto sam jest zniszczony, potrafi niszczyć innych. Z dzieci bez miłości stają się dorośli pełni nienawiści.

KOCHANE MAMY POZWÓLCIE SOBIE RÓWNIEŻ NA CHWILĘ ODPOCZYNKU!

  1. Stawianym sobie wymaganiom trzeba wyznaczyć rozsądne granice.
  2. Trzeba zredukować oczekiwania szczęścia.
  3. Trzeba zwalczać w sobie tęsknotę za perfekcjonizmem.
  4. Trzeba sporządzić plan dnia.
  5. Trzeba myśleć o sobie.
  6. Skorzystajmy z pomocy ojca.
  7. Rozmawiajmy z pozostałymi członkami rodziny o kłopotach.

 

 

CZY DOBRY OJCIEC JEST RZADKOŚCIĄ?

Życie rodziców jest pierwszą i najważniejszą książką, w której czytają dzieci. Wychowywanie jest w związku z tym żywym przykładem.

Dobrego ojca można rozpoznać między innymi po tym, że jest on świadomy swojej odpowiedzialności za rodziną. Dlatego też przebywanie z rodzina stawia on dosłownie ponad wszystko. Bierze wiele na swoje barki, aby członkom rodziny dobrze się wiodło na duszy, umyśle i ciele.

Dlaczego wspólne wychowywanie przez oboje rodziców jest dla dziecka tak ważne?

  1. Wychowywanie przez matkę i ojca oznacz, że dziecko może przebywać w bliskości dwojga różnych ludzi w rozmaitych sytuacjach życiowych, w zabawie, cierpieniu, pojednaniu, kłótni.
  2. Kiedy dziecko wie, że jest- niezależnie od tego, co się przydarzy- bezgranicznie kochane i szanowane przez natkę i ojca, wtedy stopniowo może się rozwijać w nim pierwotne zaufanie.
  3. Dziewczynki, które miały szczęście mieć wzorcową matkę i wzorcowego ojca, będą później wyznaczały wyraźniejsze kryteria doboru partnera, ponieważ wiedzą, o co przede wszystkim chodzi w partnerstwie.

Prawdziwego rozmawiania ze sobą trzeba się najpierw nauczyć. Trudno bowiem przyznać się drugiej osobie do własnych słabości, błędów i obaw. Ale walka o te pełne zaufania rozmowy opłaca się, ponieważ możliwość mówienia sobie otwarcie i szczerze o wszystkim, niezwykle odciąża związek o buduje nowe zaufanie. Nic ważnego nie może być odłożone na bok, wepchnięte gdzieś pod szafę bądź zatajone przed sobą nawzajem. Nawet jeżeli może to zaboleć, szczerość niczego nie może zastąpić.

Każdy ojciec i matka powinni stawiać współdziałanie w wychowaniu swoich dzieci ponad wszystko. A w staraniach tych powinni pamiętać o trzech zasadach:

  1. Przeważająca większość ludzi potrzebuje więcej miłości, niż na to zasługuje.
  2. Wszyscy rodzice pragną doskonałego życia rodzinnego, ale zbyt rzadko myśl ą o tym, że żaden człowiek nie jest doskonały.
  3. Każdy człowiek ma swoje charakterystyczne cechy i swój świat. Każdy jest wyjątkową, jedyną w swoim rodzaju osobą i ma swoją godność, która jest nietykalna.

NASZE DZIECKO MUSI BYĆ NAJ!!!

Ten, kto w wychowaniu orientuje się wyłącznie swoimi ideałami, musi odrzucać, osądzać, a także zwalczać wszystko to, co nie pasuje do nich, lub co zagraża ich osiągnięciu i zrealizowaniu. Broni on swoich ideałów, występuje przeciwko błędom, które popełnia dziecko, czy młody człowiek, postępując w sposób niezwykle rygorystyczny i próbując skierować dorastającą osobę ponownie na właściwy tor.

Co trzeba zrobić?

  1. Proszę przestać mierzyć dziecko według swoich idealnych wyobrażeń.
  2. Proszę nigdy nie porównywać dziecka i innymi, tylko z nim samym.
  3. Nikt nie powinien próbować uczynić z nieśmiałego i lękliwego dziecka na przykład zawadiaki.
  4. Proszę zapytać choć raz krewnych, przyjaciół, wychowawców, nauczycieli i innych ludzi, którzy mają kontakt z dzieckiem o to, jak oni je spostrzegają.
  5. Należy szukać dobrych stron u dziecka i jego zalet oraz zajmować się nimi dogłębnie.
  6. Proszę zapisać wszystkie pozytywne strony swojego dziecka. Jednak matka i ojciec powinni zrobić do oddzielnie.

NIE KARY LECZ KONSEKWENCJE

Mowa jest srebrem, ale nie milczenie jest złotem, lecz konsekwentne postępowanie.

Wychowanie zaczyna się od samowychowania matki i ojca.

Rodzice muszą sobie uświadomić swoje cele wychowawcze oraz to, co chcą dzięki nim osiągnąć.

Ustanowienia wyraźnych celów i dobrze przemyślane środki wychowawcze mogą w decydujący sposób przyczynić się do wykluczenia z góry określonych niepowodzeń i błędów- częściowo lub w całości.

Dziecko musi wiedzieć, bo rodzice uważają za dobre, a co za złe, co jest dla nich słuszne, a co nie, czego pragną, a na co nie pozwalają, ponieważ to odrzucają.

Konsekwencje te muszą być z góry tak jasne, jak to, do czego mają one prowadzić. Dzieci powinny wiedzieć, że w gruncie rzeczy same są odpowiedzialne za te konsekwencje. Muszą one wypić,samodzielnie piwo, które same nawarzyły.

Referat przygotowany na podstawie książki Petera Paulinga ’ Szczęśliwe dzieci, czyli udane wychowanie’ Wyd. ‘Jedność’ 2000.


Publikacja umieszczona w Serwisie Publikacji Nauczycieli ODA, rok szk. 2002/2003

 
 

Serwis ODA - Strona główna > Pełny katalog publikacji  |   Strona autora/ów  |

Zamknij okno

góra

Serwis jest prowadzony przez Wydawnictwo „e media”